Φτάνοντας στο τέλος μιας ακόμη σχολικής χρονιάς, σκέφτομαι συχνά τι είναι αυτό που μου μαθαίνουν τα παιδιά.
Και η αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται για κάτι που ανακάλυψα φέτος.
Είναι κάτι που επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά, κάθε χρόνο που υπηρετώ την εκπαίδευση και εργάζομαι δίπλα στα παιδιά.
Ότι πίσω από κάθε δυσκολία υπάρχει πάντα ένα παιδί που προσπαθεί.
Ένα παιδί που θέλει να τα καταφέρει.
Ένα παιδί που θέλει να το δουν, να το ακούσουν και να το πιστέψουν.
Όλα αυτά τα χρόνια έχω γνωρίσει παιδιά που αμφέβαλλαν για τον εαυτό τους, που φοβούνταν το λάθος, που κουβαλούσαν την απογοήτευση της αποτυχίας.
Κι όμως, κάθε φορά που κάποιος τους έδωσε χρόνο, εμπιστοσύνη και χώρο να ανθίσουν, κατάφεραν περισσότερα απ’ όσα πίστευαν οι ίδιοι.
✔️ Γι’ αυτό και συνεχίζω να πιστεύω πως η μάθηση ξεκινά από τη σχέση.
✔️ Από το βλέμμα που λέει «σε βλέπω».
✔️ Από τη στιγμή που ένα παιδί νιώθει ασφαλές να προσπαθήσει.
✔️ Από την πεποίθηση ότι αξίζει, ακόμη κι όταν δυσκολεύεται.
Και αν κάτι κρατώ από όλα αυτά τα χρόνια στην εκπαίδευση, είναι ότι η πρόοδος δεν μετριέται μόνο με βαθμούς, επιδόσεις και τετράδια.
Μετριέται και στα μικρά βήματα.
Σε ένα παιδί που σήκωσε για πρώτη φορά το χέρι του.
Σε ένα παιδί που διάβασε δυνατά χωρίς φόβο.
Σε ένα παιδί που πίστεψε λίγο περισσότερο στον εαυτό του.
Για αυτά τα μικρά, σπουδαία βήματα νιώθω ευγνωμοσύνη.
Ευχαριστώ όλα τα παιδιά που όλα αυτά τα χρόνια με βοηθούν να γίνομαι καλύτερη εκπαιδευτικός και καλύτερος άνθρωπος.
Μαθησιακή Παρέμβαση - Ζιώγου Ματίνα 